Ik had deze steen gekocht. Niet zomaar eentje, maar zo’n lekker ruwe, waar je nog van alles in kunt zien… of erin kunt maken.
Dus ik pakte mijn vijlen en raspen erbij en begon gewoon.
Eerst kijken, veel kijken. Wat zit er in? Wat wil eruit? Waar begin je eigenlijk met zoiets?
Ik begon bovenop. En plotseling was daar een hoofd. Even later verrassend genoeg nog eentje.
En toen zag ik ineens iets bijzonders: een hartje. Niet zelf gemaakt, het zat er gewoon al in.
Precies op de goede plek. En ik dacht: deze steen is voor ons. Voor mij en mijn vriend.
Het hartje heb ik gelaten zoals het was. Dat hoefde niks meer.
Nu staat die steen bij ons in de woonkamer, op een fijne plek waar we ‘m elke dag zien.
Hij herinnert ons eraan dat sommige dingen gewoon kloppen. Dat liefde er soms gewoon is.
En dat samen zijn niet ingewikkeld hoeft te zijn.